Categoriearchief: Triatlon

Duathlon Aarschot 19 juli 2021

Verslag: Rene Wijnen

Op zondag 19 juli, hebben een 4-tal pundermannen deelgenomen aan de duathlon van Aarschot (Belgie)

Normaal is dit een mooie en uitdagende triathlon, maar dankzij de overvloedige regen van afgelopen week waren de toegangswegen naar het zwemwater afgesloten.

De triathlon werd omgezet naar een duathlon van 5km lopen 64km fietsen en 15km lopen. 

Aarschot ligt aan het begin van een heuvelgebied en zowel in het loopparcours als in het fietparcours wordt hiervan dankbaar gebruik gemaakt. 

Om 11:30 starte de pundermannen Dirk van de Ven, Wim Driessen, Henri Koolen en Rene Wijnen met de eerste ronde van 5km lopen. In het sterk deelnemersveld liet Dirk zich verleiden tot een snelle start. 

De andere pundermannen pakte het iets rustige aan omdat het nog zwaar genoeg werd. 

Afbeelding met boom, buiten, grond, rolschaatsen

Automatisch gegenereerde beschrijving

Na de loopschoenen omgewisseld te hebben voor fietsschoenen kon gestart worden voor 64km door achterland van Aarschot. Een erg mooie omgeving, maar er is geen meter vlak. 

De zon scheen volop, en de temperatuur steeg naar 28 graden. Bij heel veel deelnemers zakte daardoor het tempo.

Na het fietsen kwam het zwaarste ondrdeel: 3 ronde van 5km lopen. In het loopparcours zit een helling van ongeveer 22% en dat voel je.

Dirk begon als eerste Punderman aan het laatste onderdeel. Zijn loopsnelheid was iets lager dan bij de eerste looprun, maar hij kon toch finishen in een nette 4:06:53. 

Ongeveer 15% van het deelnemersveld moest tijdens het laatste onderdeel uitstappen. 

Ook Henri en Wim maakte deze verstandige keuze en finishte dus niet.

Rene had na het fietsen veel last van opkomende krampen. Maar na 4:36:40 kon hij mijn een tevreden gevoel finishen.

Uitslagen:

VTDL – Resultcenter: Hageland Plas en Power Triathlon – Hageland Power Triathlon – NATIONS CUP (myvtdl.be)

A group of people riding bikes on a road Description automatically generated with medium confidence

Teamcompetitie Eijsden 2021

Verslag: Mark Steffens.

Eindelijk verlost van de ‘gehate’ nul!

Als ik tijdens de wedstrijd kan praten, gaat het te langzaam. Tenminste, als het een 1/8 afstand betreft. Ik heb tijdens de wedstrijd van de Teamcompetitie in Eijsden op 10 juli 2021 weinig gepraat. Daar hebben Dirk, Frank en Ton wel voor gezorgd.

Eigenlijk best raar als je er over nadenkt. In de zomer van 2019 begonnen met hardlopen om vervolgens in oktober in De Schop aan te sluiten bij de triathlon groep van de Punderman. Wielrennen deed ik al. En dan nu pas mijn eerste ‘echte’ wedstrijd. Maar ja, wat is nog ‘normaal’ in deze ‘tijden van corona’?

Ik kan mij nog herinneren dat ik tijdens de eerste training in De Schop na elke 25 meter even uit moest hijgen terwijl ik mij vasthield aan de kant. Zal best komisch geweest zijn om te zien. Gelukkig zijn de afstanden en het tempo inmiddels omhoog gegaan. Maar toch maakte ik me een beetje zorgen. Ik ben vergeleken bij mijn overige teamgenoten nu niet bepaald de snelste zwemmer. Integendeel. Het plan was inmiddels bij mij opgekomen om dan maar te proberen tijdens het fietsen en lopen weer bij de rest van het team te geraken. Dan konden zij met z’n drieën de eer hooghouden, de tijd van de derde uit het team telt tenslotte als eindtijd, en dan kan ik mooi als een soort ‘back-up’ fungeren en tegelijkertijd mijn eerste ervaringen opdoen. Dat plan werd echter resoluut van de hand gewezen door mijn teamgenoten: we gaan samen T1 uit! Shit….

Dirk stond mooi op tijd voor de deur. Fiets achterop de fietsendrager, spullen op de achterbank en op naar Eijsden. Ik voel me nog best wel moe nadat mijn oudste zoontje twee nachten voor weinig slaap heeft gezorgd vanwege stevige en langdurige hoestbuien (maar gelukkig geen corona). Maar ik heb er wel degelijk enorm zin in. Ook de stemming bij Dirk zit er goed in. Eenmaal aangekomen in Eijsden duurt het niet lang voordat ook Ton en Frank arriveren. Nadat de startnummers en badmutsen onderling zijn verdeeld is er nog ruim voldoende tijd om bij te praten en de spullen in de wisselzone te krijgen. Maar eerst de briefing van de team captains. Hieruit blijkt dat de watertemperatuur ‘precies’ 21,9 graden Celsius is. Er is dus de keuze om mét of zonder wetsuit te water te gaan. Nadat alle spullen op hun plek staan en liggen ben ik naar de waterkant gelopen om toch eens te voelen hoe koud (of warm) het water dan toch aanvoelde.

Aangezien het eerste team over een minuut of vijf van start zou gaan, wij waren pas een half uur later aan de beurt, stonden er een tiental mensen te kijken naar een Punderman die het water voorzichtig inloopt tot zijn middel, vervolgens zijn armen nat maakt, een beetje om zich heen kijkt naar het zwemparcours en een inschatting probeert te maken: wel op geen wetsuit? Vervolgens loopt hij terug naar de kant, bedenkt zich en herhaalt het ritueel nog een keer. Besluit: zonder wetsuit starten. Dit zou later een goede keuze blijken te zijn, helemaal omdat Frank en Ton besluiten met wetsuit te starten en Dirk zonder.

De tijd nadert 11:32 uur. We lopen met zijn vieren richting de startboog bij de waterkant. Ik heb ongeveer een half uur geleden nog een gelletje naar binnen gewerkt en toen meteen twee verpakkingen van hetzelfde spul in de zakken van mijn trisuit gestopt. Hopelijk zitten ze er straks nadat ik uit het water ben gekomen nog in. We blijken precies op tijd te komen en kunnen mooi aansluiten achter het team wat voor ons zal starten. Nadat het team voor ons van start is gegaan lopen we naar de waterkant. Terwijl de speaker doorpraat gaan we met zijn vieren te water om alvast te wennen. Nog één minuut, zegt een official. We praten nog wat met elkaar (meen ik mij te herinneren) en bereiden ons mentaal voor (anders ik wel). Nog dertig seconden, zegt een official. Langzaam nemen we onze posities in aan de waterkant en ik merk dat ook de spanning bij mijn teamleden toe lijkt te nemen. We wensen elkaar veel succes door wat bemoedigende woorden uit te wisselen en onze vuisten op elkaar te zetten (net als vroeger bij ‘Ome Willem’). Nog tien seconden, zeg een official. Het wordt stil tussen ons. Iemand telt af en het startschot klinkt. Het is precies 11:32 uur.

Dirk en Ton nemen het voortouw en Frank zwemt rechts van mij. Eerst besluit ik aan de linkerzijde te ademen maar dan kan ik Frank en de anderen niet goed in de gaten houden. Drie slagen later zie ik Frank aan mijn rechterzijde. Na de eerste tientallen meters lijkt Frank mij in te halen om vervolgens van mij weg te zwemmen. Samen met Dirk en Ton. Een korte aarzeling bij mij volgt: gas erop of eigen tempo zwemmen? Ik denk aan de afspraken die we gemaakt hebben: samen T1 uit! Maar moet ik dan gas geven of juist niet? Ik besluit mijn eigen tempo te zwemmen. Ik heb nog ongeveer 400 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer lopen te gaan. Als ik niet aan kan haken in T1 dan maak ik er sowieso gewoon een mooie ervaring van. Nadat ik mijn teamgenoten de eerste boei heb zien ronden lijkt het alsof de afstand niet snel groter wordt. Maar dan voel ik steken in mijn zij op komen zetten terwijl ik op weg ben naar de tweede boei. Nee, hè!? Ik laat het tempo iets zakken in de hoop dat de steken in mijn zij zullen verdwijnen. De steken verdwijnen niet maar worden gelukkig ook niet erger. Doorzetten dan maar. Nadat ik per ongeluk een aantal slagen in de richting van een geel bootje van de reddingsmaatschappij maak in plaats van richting de gele startboog waar ik het water weer uit moet roep ik mezelf tot de orde: alert blijven en op naar T1! Als ik het water uitkom zijn Dirk, Ton en Frank echter in geen velden of wegen te bekennen.

Terwijl ik richting mijn fiets ren probeer ik mijn teamgenoten te zien. De twee campers welke op dezelfde hoogte als onze fietsen staan komen snel dichterbij en nu zie ik ook Dirk, Ton en Frank. Gelukkig! Het blijkt achteraf dat Dirk nog even achterom heeft gekeken toen hij uit het water kwam om in te schatten of ik nog aan zou kunnen haken. Ik bleek kennelijk toch niet zover achter te liggen als ik dacht. Omdat Ton en Frank zich nog van hun wetsuit moesten ontdoen gaf dit precies de tijd die ik nodig had om tijdens T1 aan te kunnen sluiten. De wissel gaat goed en we rennen gezamenlijk met de fietsen aan de hand de wisselzone uit.

Van even bijkomen is geen sprake. Volgens mij zat Dirk als eerste op kop en het gas ging er direct op. Nadat we de eerste paar honderd meter over een betonnen fietspad zijn gedenderd hoop ik dat dit ook meteen de enige meters op het betonnen fietspad zullen zijn tijdens de ronde van circa 6,5 kilometer, welke we overigens 3 keer af zullen leggen. Bij het eerste keerpunt draaien we een mooie brede asfaltweg op en zetten koers in tegengestelde richting. Gelukkig is het mooi weer met weinig wind, het tempo van rond de 40 kilometers per uur liegt er niet om. Na het tweede keerpunt draaien we wederom in tegengestelde richting een geasfalteerd fietspad op welke we tot aan het punt waar we het parcours op- en afgaan goed begaanbaar is. Het eerste rondje moet ik in een ritme komen, het tweede rondje gaat al beter. Ik kan zelfs alweer een beetje praten! Wat direct wordt afgestraft door een tempoversnelling. Pffff…..

Gezamenlijk komen we na drie rondjes over het fietsparcours gereden te hebben terug in de wisselzone. Iedereen rent naar zijn plek toe en de fietsen en overige fietsspullen worden weer op hun plek gehangen en gelegd. Ik heb snelsluitingen op mijn fiets- en loopschoenen dus dat is relatief snel gepiept. Nadat ik mijn zonneklep op mijn hoofd heb gezet heb ik zelfs nog even tijd om een bidon water leeg te gooien over mijn hoofd. Want warm is het! Met zijn vieren rennen we over het gras richting het loopparcours. Dirk voorop, gevolgd door Ton, Frank en tenslotte mijzelf. Het blijkt dat het loopparcours over een soort off-road wandelroute loopt. En niet bepaald vlak is.

Het tempo zit er wederom direct weer lekker in. Maar ik kan het deze keer in eerste instantie goed bijhouden. Nadeel van het oneffen terrein en het daarbij lopen in een groepje is dat je extra goed moet opletten waar je je voeten neerzet. Concentratie is dus vereist! Na ongeveer een kilometer komen we bij een drinkpost. Ik neem een bekertje water en een bekertje sportdrank aan. Die laatste was niet de bedoeling, ik hoopte op 2 bekertjes water. Gelukkig deponeer ik het bekertje water over mijn hoofd en de sportdrank in mijn mond (of in ieder geval een deel ervan) en niet andersom. Na de post probeer ik weer aan te sluiten bij de rest van de groep maar dit valt niet mee. Het pad is inmiddels een stuk smaller geworden en bevat bovendien meer oneffen stukken. Het feit dat ik een gat moet laten vallen van ongeveer 10-15 meter geeft mij direct het inzicht dat ik nu een stuk beter kan zien waar ik mijn voeten neer moet zetten. Ik besluit daarom op deze afstand te blijven en het gat niet veel groter te laten worden. Na 2,5 kilometer ronden we het parcours om weer terug te lopen over dezelfde route. Inmiddels hebben we al een aantal eenlingen en groepjes ingehaald. Dat voelt goed! Met de zon in de rug zie ik vele vermoeide en oververhitte gezichten mijn kant op komen. De afstand tussen mij en de rest van mijn groep blijft nog steeds ongeveer hetzelfde. Na bijna 4 kilometer komen we weer langs de drinkpost. Nu grijp ik wel goed en pak 2 bekertjes water aan. Ook is het pad inmiddels weer breder geworden, waardoor het makkelijker is om naast elkaar te lopen. Ik vind weer aansluiting bij Dirk, Ton en Frank. Voor mij kan de dag al niet meer stuk.

Het geluid van het wedstrijdterrein wordt luider en luider. Dit lijkt als een rode lap op Dirk te werken, want hij gooit er nog een schepje bovenop. Maar hij laat de groep niet uit elkaar vallen! Nadat we over ‘de steen’ bij de ingang van het loopparcours hebben gesprongen ronden we de bocht om de laatste meters richting de finish naast elkaar af te leggen. Wauw, wat gaaf! Met zijn vieren komen we tegelijkertijd over de finish in een tijd van 1:08:28. Dit blijkt uiteindelijk de 19e tijd op te leveren op een totaal van 27 deelnemende teams. Maar wat wellicht nog een grotere prestatie is, is dat wij als een van de weinige teams ook echt als team zijn gefinisht!

Wat een decor om mijn eerste wedstrijd in mee te maken. Nadat in 2020 alle wedstrijden waar ik aan wilde deelnemen werden afgelast had ik mijn hoop echt op 2021 gevestigd. Maar ook in mei en juni werden drie wedstrijden afgelast of verplaatst. Op 10 juli was het dan eindelijk zover, na bijna 2 jaren wachten. En dan ook nog met drie super teamgenoten! Dirk, Ton en Frank: bedankt voor het op sleeptouw nemen!

A group of people riding bikes on a road

Description automatically generated with medium confidence

Punderman triatlon 27 september 2020

Nu de Brabant triatlon op deze dag ook werd gecanceld vanwege de corona-maatregelen
organiseerde de Punderman als alternatief een eigen wedstrijd voor de ingeschreven deelnemers.
Met het zwemonderdeel in De Schop, het fietsen in en rond Asten en het lopen rondom het
evenemententerrein kregen de 24 triatleten toch hun wedstrijd, met vooral de inbreng van vers
bloed door de deelname van dochters en zonen die graag de uitdaging met hun vader aangingen.
Dat ze daarbij nog enige ervaring ontbreekt spreekt voor zich, maar wie weet wordt vooral het
vrouwelijke ledenaantal verdubbeld nu daarbij veel enthousiasme ontdekt werd. AL met al voor herhaling vatbaar en een mooie afsluiting van een door corona beperkt wedstrijdseizoen.

Uitslagen:

1.WimDriessen1.14.43
2.Wilfredvan Heugten1.19.26
3.RobSpee1.19.26
4.Frankvan de Velden1.21.37
5.DaanDriessen1.23.04
6.IrmaKoolen1.25.21
7.MarteTimmermans1.31.44
8.JuliaDriessen1.32.09
9.JosMeeuws1.32.28
10.SimonDriessen1.34.18
11.KarlijnKoolen1.34.38
12.DaniëlKiewiet1.35.20
13.Dirk en Stijnvan de Ven1.43.02
14.HannekeJeronimus1.45.27
15.HansJeronimus1.45.28
1/8 triatlon
1.BartBerkvens2.18.02
2.ReneWijnen2.18.33
3.PeterMaas2.20.21
4.HenriKoolen2.27.51
5.AddyRaymakers2.29.52
6.MarkSteffens2.30.06
7.WimBreugelmans2.13.48
8.HenriLouwers1.42.12
1/4 triatlon

Long Course Weekend Beesel 18-19-20 september 2020

Verslag: Wim Driessen

Na de vele afgelastingen vanwege het corona gebeuren uiteindelijk toch een triatlon die wel doorgang kon vinden, al was het ook bij deze wedstrijd na een eerdere afgelasting in mei.

De opzet van een LCW is een heuse triatlon te verdelen over 3 dagen in het weekend met eveneens de mogelijkheid om enkel aan 1 wedstrijdelement deel te nemen. Zo waren al eerder in mei de plannen gemaakt door Ton om de hele afstand te zwemmen en vervolgens de andere onderdelen op de halve afstand te doen. Michiel zou samen met mij alle drie de onderdelen op halve afstand doen en Bart wilde de hele marathon op zondag lopen. Echter, een half jaar verder waren de omstandigheden vanwege blessures zo veranderd dat Bart afhaakte, Ton het zwemmen aan Marthe overliet en de andere onderdelen schrapte en Michiel alleen het zwemmen en het fietsen ging invullen.

Vrijdagmiddag om 17.00 uur startte het zwemonderdeel in de naburige grindafgraving en bij prachtig weer en zowaar zonder publiek mochten de zwemmers voor de halve en hele afstand samen starten. Zo konden we mooi gedrieën via een rolling start het water in en hadden we buiten de regels om toch Ton meegenomen die het een en ander op foto en film kon vastleggen.

Omdat we middenin het deelnemersveld gestart waren was de uitslag niet meteen waarneembaar en omdat Michiel niet geheel tevreden was over zijn zwemtijd wachtten we de prijsuitreiking niet af en probeerden rond etenstijd weer thuis te zijn. Eenmaal goed en wel onderweg ontdekte Marthe de uitslagen waarbij onze held toch weer nummer 1 was. Omdraaien was niet meer aan de orde maar wij zaten ineens veel lekkerder in de auto nu we met een echte kampioen mochten meerijden.

Zaterdag startte de 90 km fietsen om 11.00 uur en ook hierbij een rolling start met telkens 2 renners tegelijk. Michiel en ik hadden al een pact gesloten en zouden dat de hele rit volhouden. We namen ons voor om er een toerritje van te maken en vooral niet te hard van start te gaan. Echter, al in de eerste kilometers tikte de klok de 38 km aan omdat we de verleiding niet konden weerstaan. We hadden deze middag wel te maken met het reguliere fietsverkeer omdat er geen wegen waren afgezet en we veel gebruik moesten maken van smalle fietspaden. Dat drukte gelukkig de snelheid en weldra hadden we een aardige cadans te pakken. Zo fietsten we 60 km mooi om beurten op kop met af en toe een mede-fietser die even later dan toch weer losliet. De laatste 30 km hield ik mijn gas in en voelde me een Roglic met Michiel als Tom Dumoulin die me steeds uit de wind hield. De vergelijking spreekt voor zich, toch? Michiel bleef als een hazewind rijden en zo kregen we er nog ene Roy bij die zich deze buitenkans niet liet ontglippen en zo met ons naar de finish fietste.

Zondagmorgen stond de hele en halve marathon al om 9.00 uur op het programma, wat vanwege het warme weer een prima starttijd was. Ik was vandaag de enige deelnemer van de Punderman en moest het dus in mijn eentje klaren. De looproute voerde ons eerst door het Drakendorp Beesel om vervolgens via Reuver en Offenbeek terug te keren naar de startplek. Ik had met Roy mee willen lopen maar toen die zijn streeftijd van 1.35 uur bekendmaakte had ik daar ineens minder zin in. Mijn streven was een eindtijd net onder de 2 uur waartoe ik me ook verplicht voelde na het goede ondersteunende werk van Michiel de dag eerder. Het parcours deed veel denken aan Rosmalen met lange onverharde stukken in een bosrijke en landelijke omgeving met veel mais, aardappelen en, afijn je kent dat wel. Jammer dat mijn benen dit niet konden zien anders hadden ze misschien minder geprotesteerd naarmate de afstand vorderde. Vooral de tweede helft verborg nog wat vals plat waarbij mijn benen volliepen en ik niet, a la Roglic met zijn fiets, de mogelijkheid had van een beenwissel gebruik te maken. En zo ging de pijn van de benen naar de heupen en weer even verder zelfs naar de rug maar kreeg ik uiteindelijk toch de kerktoren bij de finish in het zicht als baken van hoop op deze dag des Heren. Met steeds meer geluid omgeven haastte ik me zo goed mogelijk naar de eindstreep om binnen die 2 uur te blijven wat uiteindelijk net lukte. En toen werd het stil………….

Piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeep………………………Dood.

Uitslagen:

Wim Driessen

Michiel Hoeben

Marthe Timmermans 

Punderman organiseren hun eigen triatlon!


Ondanks alle afgelastingen van de reguliere triatlon-wedstrijden is de
Punderman er toch in geslaagd een eigen gemaakte wedstrijd in te passen
op woensdagavond 5 augustus. Vanwege de 60-ste verjaardag van een
van hen werd een triatlon georganiseerd op Lierops en Astens grondgebied.

Er werd gezwommen in het kanaal bij sluis 10, gefietst langs datzelfde kanaal en gelopen vanaf Laan ten Boomen met als kuitenbijtertje het viaduct bij elke passage.

Na een behandeling in de wasstraat was er voor alle deelnemers nog een beloning van spijs en drank en bleef het nog lang onrustig op Laan ten Boomen. Eindelijk weer wat wedstrijd-adrenaline!!