Alle berichten van Triathlon Groep

Stadstriatlon Weert 8 juni 2019

Verslag: Peter van Meijl

 

Dit is mijn eerste triathlon en eerste competitiewedstrijd, maar zeker niet de laatste! Ik heb samen met Addy Raaijmakers, Eddy van Tulden en Marc Thielen deelgenomen aan de Stadstriathlon van Weert in de 4eDivisie.

In eerste instantie zouden we deelnemen aan een Stayer OD (1/4 triathlon), maar deze is door miscommunicatie tussen de Stadstriathlon en de organisatie van de Teamcompetities ingekort naar een stayer sprint, d.w.z. 1/8 triathlon. (bron: https://teamcompetities.nl/2019/05/aanpassing-in-programma-weert/)

Omdat de wedstrijd maar 1/8 was, ben ik op de fiets naar Weert gereden. Weert ligt op een afstand van ongeveer 15km van Someren-Eind. Ideaal, althans, dat dacht ik… Eenmaal op de fiets kreeg ik direct de wind tegen van windkracht 6. Ook lagen er veel kleine takjes op de route, die ik naar beste kunnen heb proberen te ontwijken. Ik heb hier langs het kanaal van Someren-Eind naar Nederweert en van Nederweert naar Weert via Ringbaan-Noord, last van gehad. De afgesproken verzamelplaats was de parkeerplaats van voetbalvereniging FC Oda. Hier kwam ik mijn teamgenoten tegen die met de auto waren gegaan. Achteraf gezien, had ik dat beter ook kunnen doen.

De startlocatie was bij Recreatieplas Het Blauwe Meertje. Door de hevige wind was de plas een golfslagbad geworden. De watertemperatuur was zo’n 17 graden Celsius. Heerlijk, want het water was warmer dan erbuiten. Nadat het startsignaal klonk, begon de chaos. Iedereen rende en dook tegelijkertijd het water in, met de eerste blauwe boei als stip aan de horizon. Hierdoor duurde het even voordat ik een goede borstcrawlpositie aan kon nemen, zonder andere deelnemers te raken. Marc kwam als eerste uit het water. Daarna volgden Eddy en ik vrij kort na elkaar. Maar waar was Addy?

Eddy en Marc waren sneller met wisselen en zaten eerder op de fiets. Helaas ben ik ze verder in de wedstrijd niet meer tegengekomen. Het fietsen ging voor mij erg goed, ondanks de hevige wind. De eerste helft heb ik met een kleine groep mee kunnen draaien, alhoewel ik ze in de tweede ronde niet meer bij kon houden. Daarna volgde het hardloopgedeelte. Ik heb hier niet voluit kunnen gaan, omdat ik kramp in mijn benen op voelde komen door het fietsgedeelte. Toch heb ik de meesten uit de fietsgroep die ik uit het oog verloor, in kunnen halen tijdens het hardlopen.

Na de wedstrijd kreeg ik pas de horen wat er met Addy was gebeurd. De flinke golven hebben ervoor gezorgd dat Addy, zeeziek het water uit kwam. Hij heeft doorgezet en het fietsgedeelte afgemaakt, maar kon na het fietsen niet meer verder. Zijn woorden na afloop waren dan ook: “Addy Dead Not Finish; na het fietsen overleden”.

Na afloop heb ik rustig met de wind in de rug naar huis kunnen fietsen.

Al met al een mooi debuut gehad.

Positie

Naam

Zwemmen

T1

Fietsen

T2

Lopen

Eindtijd

70

Eddy van Tulden

00:13:57

00:02:45

00:28:16

00:04:29

00:22:05

01:11:30

71

Marc Thielen

00:12:46

00:02:26

00:28:39

00:04:40

00:23:01

01:11:31

98

Peter van Meijl

00:13:45

00:03:24

00:30:01

00:05:08

00:23:59

01:16:15

DNF

Addy Raaijmakers

00:18:12

00:03:41

00:31:03

     
https://www.triatloneindhoven.nl/static/header2019.jpg

Theta triatlon 2019 Eindhoven

Verslag: Michiel Hoeben

Een goede weerman zal ik wel nooit worden want voorspellen kan ik voor geen meter. Voor de wedstrijd maakt Wim Driessen traditiegetrouw het lijstje op van te verwachte finishtijden van de Punderman deelnemers aan de kwart triatlon. (Bart Berkvens, Wim Driessen, Peter Maas en Michiel Hoeben) Diegene met het grootste verschil tussen voorspelde en werkelijke finishtijd mag het verslag van de wedstijd schrijven. En zo geschiedde….

Op voorspraak van Peter schreef ik me in voor deze triatlon georganiseerd door de Eindhovense Studenten Roeivereniging Thêta. De wedstrijd is gesitueerd rondom het clubhuis aan het Eindhovens kanaal; 2 rondes zwemmen vanaf een ponton aan het clubhuis, 6 rondes fietsen langs het Eindhovens kanaal en het gebied tussen Eindhoven, Nuenen en Geldrop en ten slotte 3 rondes lopen vanaf het clubhuis langs het kanaal richting de binnenstad van Eindhoven.

De dag start om 07:15 uur met het ophalen van Bart en Wim. Peter zou rechtstreeks komen want het is bijna in zijn achtertuin. Met alle fietsen in de bus was het een kort ritje naar Eindhoven waar we praktisch voor de deur kunnen parkeren. Het water ligt er rustig en strak bij, het is nagenoeg windstil, de zon schijnt en de vogels fluiten. Kortom: een lekker dagje om te sporten. Peter is al aanwezig en het ophalen van badmuts, startnummer en timing chip verloopt soepel. We hebben nog tijd over voordat de wisselzone open gaat dus iedereen kan rustig zijn spullen checken en nog een beetje ouwehoeren.

Niets lijkt een succesvolle race nog in de weg te staan behalve dan mijn eigen gebrekkige voorbereiding. Zwemmen in open water: nog niet gedaan. Trainen op tijdritfiets: nog niet gedaan. Meer dan 5 km aaneengesloten hardlopen: nog niet gedaan. Ik kom er bovendien achter dat ik fietsschoenen met de verkeerde schoenplaatjes heb meegenomen zodat ik noodgedwongen met mijn hardloopschoenen moet fietsen. Ik ga derhalve met lichte zenuwen naar de start van mijn 1e wedstrijd van dit jaar onder het motto ”we zien wel waar het schip strandt”.

Het water is in het begin even fris maar de zwemstart verloopt soepel en halverwege de 1e ronde lig ik op kop. Rustig doorzwemmen in de 2e ronde en via het trapje het water weer uit om te wisselen naar het fietsen. Na een korte periode vrij worstelen met m’n wetsuit (dat ik maar niet uit krijg) loop ik richting het fietsparcours. Van een toeschouwer krijg ik direct de opmerking dat ik de verkeerde schoenen aan heb. (Grrrrr, nee die ben ik met m’n stomme kop vergeten)

Het fietsparcours heeft een aanloopstuk over het fietspad langs het kanaal en draait vervolgens linksaf waar we via landelijke wegen en fietspaden bij het industrieterrein in Nuenen uitkomen. Vanaf het industrieterrein gaat het richting Geldrop waar we vervolgens weer op het fietspad langs het kanaal rijden. Het parcours is niet afgesloten maar de organisatie heeft op kruisingen begeleiders geplaatst. Enkele snellere fietsers hebben me inmiddels ingehaald en in de 5e ronde komt Peter Maas (a.k.a. De Bruut van Brandevoort) me voorbij gevlogen. Ik probeer nog even aan te haken maar geef het al snel op. Aan het einde van de 6e ronde ga ik terug naar de wisselzone en start aan het looponderdeel.

De loopronde is vanaf het clubhuis over het (afgezet) fietspad langs het kanaal heen, brug over bij DAF, en aan de andere zijde weer terug. Ik zie Peter gelukkig niet al te ver voor me lopen en kruip langzaam dichterbij.

image1.png

Op de terugweg van de 1e ronde zie ik Bart en niet veel later ook Wim aan de andere kant lopen, we zitten dus allemaal in dezelfde ronde. Het gaat vooralsnog boven verwachting goed en ook de 2e ronde zit er al snel op. Mijn zus en haar dochtertje en Wims betere helft vertegenwoordigen vandaag de supportersclub van Punderman die me aanmoedigen als ik aan de 3e loopronde begin. Daarin kan ik nog wat versnellen en finish weer bij het clubhuis waar ons water, bananen een finishershirt en een medaille opwacht.

image1.png

Die Peter had het bij het rechte eind. De Theta triatlon is dichtbij, leuk, gemoedelijke en goed verzorgd. Een aanrader dus. (https://www.triatloneindhoven.nl/)

Uitslagen:

Positie Naam Zwemmen Wissel 1 Fietsen Wissel 2 Lopen Eindtijd
12 Michiel Hoeben 00:14:11 00:02:02 01:04:32 00:01:12 00:42:50 02:04:45
15 Peter Maas 00:16:35 00:01:54 01:01:33 00:01:26 00:44:55 02:06:22
36 Bart Berkvens 00:15:53 00:01:30 01:08:26 00:01:29 00:46:18 02:13:35
40 Wim Driessen 00:20:22 00:02:24 01:04:39 00:01:33 00:45:35 02:14:31

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-14-45.jpg

Challenge Almere 2018

Verslag: Ton van Empel

Een paar dagen na de Challenge Almere 2017 volop appverkeer onderling. Hoe voel je je, zullen we weer gezamenlijk inschrijven, gaan we voor de hele of weer de halve maar dan constanter etc etc. In alle euforie werd er al snel weer ingeschreven. Ikzelf had nog wat tijd nodig, in 2018 zou ik 50 worden en de halve ging voor het eerst redelijk makkelijk, dus ik wilde wel eens onderzoeken of de hele haalbaar zou zijn.

Kan mijn lichaam en vooral dat wel aan, met name de trainingsarbeid, en hoeveel moet ik dan wel niet gaan trainen. Ik had immers de inspanningen van Martien, Rick en Bart gezien en dat zou ik zeker niet gaan halen. Meer dan 15 uur gaat mij niet lukken. Emilie verzekerde mij dat met een paar weken van maximaal rond de 15 uur finishen haalbaar was. Dat was voor mij het teken om in te schrijven.

Op 15 september 2017 besloot ik om in te schrijven. Niet heel moeilijk, maar ik kon tm juni kosteloos opzeggen. Ik wilde het wel een beetje geheim houden, maar als je het in de Almere appgroep zet is dat werkelijk in no time bij iedereen bekend. Gevolg was vele duimpjes, klasse, goed bezig, respect en nog meer complimenten. Toch wel bijzonder als het enige wat je gedaan hebt de inschrijving was, maar daardoor besefte ik wel dat het waarschijnlijk toch zwaarder zou zijn als ik dacht.

In de winter bezig geweest met het op peil houden van de conditie, in tegenstelling tot andere jaren, dan kloot ik in de winter een beetje aan. Nu vast stramien van lopen, MTB en zwemmen. Met de nadruk op zwemmen. Maar dat bleek al snel een behoorlijke beproeving. Mijn god, wat is dat saai, 2 tot 3 keer per week 25m op en neer zwemmen. Voor mijn gevoel ging dat steeds slechter. In maart ben ik samen met Martien op trainingskamp in Ronda geweest. 5 dagen fietsen in de bergen en in de ………….. regen, heel veel regen.

Het gevolg van het redelijk strak volgen van de schema’s was dat ik steeds sterker en vooral sneller werd. In mijn voorbereiding had ik 2 competitiewedstrijden staan in Arnhem en Almere en die gingen voor mijn doen echt supergoed. Ik voelde mij heel sterk. Zo vorderde de voorbereiding gestaag. Volgende stap was een Halve Triatlon in Klazienaveen, tijdens mijn vakantie. Maar na wat blessuremalheur en vooral die voortdurende hitte en niet te vergeten vakantie in Drenthe (daar word je ook niet vrolijk van) liep die wedstrijd voor geen meter, ik had geen zin om af te zien, dacht mijn kuit te voelen en wat was het warm, met als gevolg een DNF en een hele grote mentale dip.

Via strava ontving ik diverse mentale opkikkers van Rick en Peter, Martien appte zelfs “finishen doet maar even pijn, maar opgeven doet voor altijd pijn”. Wat een wijsheid die van Hoof, haha. Samen met Emilie de intensiteit wat terug geschroefd met lopen en daarna ben ik de laatste fase ingegaan. Aanhoudende hitte en lange eenzame trainingen deden mijn gemoed geen goed, dus mijn laatste troef maar uitgespeeld, nl. mentale training van Sanne.

In de tussentijd bleek Michiel zich ook ingeschreven te hebben voor Almere, dit nadat hij de Frysman al als 7e was gefinisht. We gingen dus met een leuk clubje naar Almere. Wim, Wim, Eddy, Michiel en ikzelf. Eddy dreigde nog even af te haken, hij had namelijk ook last van de juli dip, maar die was gelukkig en uiteraard op 1 augustus weer voorbij.

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-14-44.jpg

Vrijdagmorgen vertrokken we met de bus van Michiel voor alle fietsen, samen met Marij naar Almere. Gelukkig kende we de procedures al. Inschrijven, briefing, stickers plakken, fiets wegbrengen, naar hotel spullen inpakken, weer terug naar parc ferme om de wisseltassen op te hangen, pasta party, terug naar hotel, 1 drankje, tattoos zetten, slapen, opstaan, nogmaals alles checken, ontbijten en naar de wedstrijd.

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-14-43.jpg C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-14-43.jpg

En het was weer beregezellig, allemaal gespannen koppies, nog wat last minute aankopen, koffie, slap ouwehoeren etc, Elkaars doelen werden doorgenomen, de halve binnen 5.30 uur of binnen 6.00 uur. E n de hele als doel finishen en Michiel had geen doel, zei hij. Al vroeg (veel te vroeg natuurlijk) arriveerden we bij de start. Michiel en ik moesten al rond 7.30 uur starten, Eddy, en de WImmen hadden een rolling start vanaf drie kwartier later. Tijdens het ijsberen zag ik 1 van mijn vrienden staan bij het hek van het parc ferme en even later stonden mijn andere vrienden er ook allemaal. Dat was een verassing en bood enige afleiding, want ik was behoorlijk gespannen.

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-14-44.jpg C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-16-01.jpg

Pak inmiddels aangetrokken, drinken klaargelegd, maar gelletje vergeten, wel flink gedronken en samen met Michiel in afwachting van de start. Een parachutist landde in het water en dat was het startschot voor de pro’s. Even later mochten wij het water in, ik was er nog niet in of ons startschot klonk al. Fijn wee zo’n massastart, maar wat bleek, de lange afstand deelnemers zijn een stuk socialer dan bij de halve, als je elkaar raakt gaat iedereen netjes aan de kant. Zo kant het dus ook.

Het zwemmen had ik goed getraind, regelmatige 4500m gezwommen en dat ging eigenlijk altijd vrij constant. Vlak voor de wedstrijd nog een nieuw zwempak gekocht die iets beter paste en het zwemmen ging ronde 1 prima, net na de start weer gepasseerd te hebben bleek de halve gestart te zijn met de rolling start. Die knalden werkelijk over ons heen, dus al snel ben ik flink aan de buitenkant gaan zwemmen, zodat ik daar geen last van had. Alleen bij de boeien was het nog een enorm gekrioel. Ondertussen moest ik behoorlijk plassen, maar dat lukte me niet tijdens het zwemmen. Dat schijnt alleen te lukken als je stilligt en daar had ik geen tijd voor. Na 1 uur 21 minuten was ik uit het water, mijn Garmin gaf aan 4500m gezwommen ipv 3800m. Wel volledig ontspannen.

Naar de wisselzone werd ik aangemoedigd door René, Martijn en Bert. Top dat er Pundermannen waren om ons aan te moedigen.

Omkleden, gelletje, plassen, en op de Tarmac. Niet op de tijdritfiets inderdaad. Vlak voor mijn wedstrijd besloten op toch maar op de gewone racer te gaan fietsen. Tijdens de trainingen kreeg ik steeds na 100/120 kilometer de nodige ongemakken op de TT fiets. Last van de nek, armen etc. Het scheelt wel 20 minuten tot haf uur, maar finishen was mijn doel, tijd was niet belangrijk. Comfort boven snelheid. Ik was overigens een van de weinigen op een gewone racefiets.

In de wisselzone hadden mijn vrienden zich verspreid, dus om de 10 meter kwam ik weer iemand tegen. Extra motivatie….. Vraag was nog of ik tijdens het fietsen nog ingehaald zou worden door Eddy, Wim of Wim. Die gingen immers voor een snelle tijd en ik ging toch wat voorzichtig van start. Michiel was uiteraard in geen velden of wegen te bekennen. Die lag na het zwemmen al een half uur voor. Maar al snel dacht ik daar helemaal niet aan.

Het begon met een stukkie wind tegen, daarna van opzij en op de dijk hadden we de wind redelijk in de rug. Fijn natuurlijk, maar na 40 kilometer was dat voorbij en het waaide behoorlijk (windkracht 4 was het zeker). En daarna was het 50 km wind tegen en van opzij. Na 50/60 kilometer snapte ik niet dat ik mijn vrienden nog niet had gezien langs het parcours. Die zullen nu toch al niet in de kroeg zijn beland……… Maar even later stonden ze samen met de familie Hoeben mij aan te moedigen. TOP.

Inmiddels nadere ik Almere weer en hoorde in de verte gegil, “daar komt ie” en bleken alle dames (van de vrienden) inmiddels ook aangekomen te zijn. Een stukkie verder stond Marte met een krentenbol en suikerbrood. Mijn eerste woorden waren “wat een k.. wind” . Dat waren overigens mijn enige negatieve uitlatingen tijdens de wedstrijd. Van Sanne geleerd, positief blijven en stress klein maken door eens naar de mooie omgeving te kijken. Haha, inderdaad lange rechte wegen, polder en heel veel windmolens, daar kan je van genieten……. Rondje 1 in ong 31,5 km per uur afgewerkt. Mooi op schema. Ik dacht gemiddeld op 6 uur uit te komen, dus had ik wat respijt.

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-14-45.jpg

Die krentenbol kreeg ik niet weggewerkt en drinken ging ook steeds moeizamer. Mijn oude euvel stak weer op. Moeizaam eten. Dat kwam ook omdat de organisatie 4 weken voor de start besloot dat ze een andere voedingsleverancier als sponsor had. De wind was ondertussen nog wat aangewakkerd en een beetje gedraaid, nu hadden we de wind vol in de rug op de dijk. Ondanks dat het moeizamer ging ruim boven de 40 km per uur. Oei dat zou die laatste 50 extra zwaar maken. En Die laatste 50km had ik nauwelijks getraind. Ritten tot 4 uur genoeg, maar daarboven slechts 2 keer.

Gelukkig stonden mijn supporters mij weer aan te moedigen en kwamen zelfs op de seconde nauwkeurig na 150 kilometer uit de auto toen ik voorbij kwam. Uiteraard met een hoop gegil gepaard, waarbij menig deelnemer en vrijwilliger in de lach schoot. Ondertussen kreeg ik het steeds zwaarder en de laatste 20 kilometer waren volle bak tegen. Die torens van Almere kwamen maar heel langzaam dichterbij. Eten en drinken had ik al ruim 2 uur niet meer gedaan en ik begon ook wat last van de maag te krijgen.

Net voor de finish van het fietsen kwam het er dan ook allemaal uit. Een paar minuten over mijn fiets gehangen en de vrijwilliger vroeg of ze moest doorgeven dat ik opgaf. Ik dacht het niet nee, er stonden minimaal 25 man op mij te wachten en mijn kids waren onderweg. Het luchtte overigens wel op toen alles eruit was, maar daarmee was de energie ook uit mij lijf. Na exact 7 uur 30 minuten was ik klaar met fietsen. De wissel duurde wat langer omdat ik mijn compressie tubes moest aantrekken en dat valt niet mee met bezwete benen.

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-14-46.jpg

Vol goede moed begon ik aan mijn marathon. En ook daarvoor gold, ik had slechts tot 20 km getraind, dus dat zou afzien worden. In rondje 1 van 7 kilometer liepen de kilometertijden heel snel op. Van 5.20, 5.30, 5.47, 5.52 naar 6.10, 6.25. De energie liep er heel snel uit en ipv in rondje 4 stukje wandelen moest ik nu in rondje 2 al een stukje wandelen. Eddy, Wim en Wim had ik inmiddels ook al langs het parcours gesignaleerd. Die hadden hun frikandel en kroket inmiddels al achter de kiezen en normaal kon ik daar al naar uitzien, maar nu werd ik steeds misselijker.

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-17-19.jpg

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-17-19.jpg C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-17-19.jpg

Michiel zag ik nog een keer voorbij snellen, die was al bijna klaar en ik moest nog een eind. René had als advies cola waar de prik vanaf was en die kon ik redelijk binnenhouden. Mijn supporters begonnen zich wat zorgen te maken of ik het wel ging halen. Gelukkig had ik nog tijd genoeg. En Bert probeerde mij te motiveren dat als ik zo doorging ik toch echt de slechtste Punderman ooit op de hele Triatlon zou zijn. Dat feit kon mij gestolen worden, finishen moest ik. In ronde 4 kreeg ik pilletje tegen de misselijkheid en daarna ging het steeds iets beter.

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-17-19.jpg

Ik kon weer wat drinken en zoutstengels eten. Ook begon ik een vast ritme te krijgen. Iets wat op hardlopen leek tot de verzorgingspost, even wat drinken, bij de viaducten wandelen en daarna weer beetje tempo. En uiteraard in het stadion iets harder. Mijn entourage begon ook weer vertrouwen te krijgen en mijn kinderen waren ook al gesignaleerd. Ik zag dat Michiel ook al was gefinisht.

Met het donkerder worden werd het ook steeds gezelliger rond de finish. Met nog 1 rondje te gaan begon het er dan toch op te lijken dat ik het ging halen. Op de donkere stukken kreeg ik zelfs persoonlijk motorbegeleiding met lichten. Nog steeds veel mensen langs het parcours die mij herkenden en aanmoedigden. Super atmosfeer in Almere, alleen maar positiviteit.

Laatste kilometer in zicht begon ik al aan de finish te denken. Vorig jaar stond ik met 3 anderen op de foto. Dit jaar moest dat anders. Voor mij zag ik niemand, maar vlak achter mij iemand met hetzelfde tempo. Vrij makkelijk kon ik nog versnellen en liep ik een flink eind weg van hem. In de finishstraat hoorde ik door de microfoon mijn naam. Het bleek dat de aanwezige supporters met spandoek de organisatie al lange tijd op mijn komst hadden voorbereid.

Die 200 meter door de finishstraat vergeet ik nooit meer. Wat een euforie. I DID IT. Tegelijk emotioneel, van vermoeidheid en van alle support van iedereen die bij de finish stonden en die al de hele dag ons aan het supporteren waren. 13 uur en 18 minuten waarbij de marathon in 5 uur 40 ging. Veel te langzaam natuurlijk, maar I don’t care. Finishen was het doel en gefinisht ben ik.

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-14-45.jpg

Nooit gedacht dat ik dit fysiek en mentaal zou kunnen. Uiteraard met dank aan al de supporters, zowel aanwezig, als via afstand, al mijn trainingsmaatjes, mijn mede Almere-gangers, mijn mental trainer Sanne, mijn trainer Emilie ( inderdaad genoeg gedaan) en uiteraard mijn gezin (na weer een training languit op de bank zonder veel energie….)

Michiel 10 uur 21 minuten

Eddy 5 uur 33 minuten

Wim D 6 uur 3 minuten

Wim B 6 uur 9 minuten

Zondag na de finish woog ik ruim 3 kilo lichter dan vrijdag. Donderdag en vrijdag flink verkouden op bed gelegen, maar zaterdags iedereen bedankt met een BBQ als mooie afsluiter van dit avontuur.

Op zoek naar een nieuw avontuur met hopelijk weer een aantal Pundermannen ……………..

Ton

C:\Users\ton\AppData\Local\Microsoft\Windows\INetCache\Content.Word\PHOTO-2018-10-04-16-17-19.jpg

 

Triatlon van Aarschot

Verslag: Rene Wijnen

Zondag 15 juli stond de triatlon van Aarschot op het programma. Met zijn ietwatafwijkende afstanden en een mooi glooiend fiets parcours met voldoende bochten, is dat mijn favoriet van het jaar. Het bultje bij het lopen nemen we op de koop toe.

We zouden met 4 pundermannen, 3 man en 1 vrouw, afreizen naar Aarschot. Wim Driessen gaf op de donderdag aan dat hij ziek was, koorts en snip verkouden. Na alle goede raad van zijn teamgenoten, besliste Wim op zaterdag dat hij voldoende hersteld was om in ieder geval te starten.

Op zondag morgen om 7:30 ging het met de fiets richting Wim. De auto met de fietsdrager van Bert stond al klaar zodat we ruim, op tijd bij Els kwamen die al huppelend stond te wachten. Dat doe ik altijd als warmingup was haar commentaar.

Inmiddels was Eddy met zijn vriend Renzo ook gearriveerd. Renzo ging voor zijn eerste triatlon. Net als Els ging hij voor de 1/6.

Het was rustig op de weg. Omdat de traditionele weg-omleiding genegeerd kon worden, waren we vroeg in Aarschot. Het was er al lekker warm. Het water ook, 24,5 graden, zodat we het wet-suite in de auto konden laten. Renzo baalde een beetje. Hij had erg veel moeite gestoken, dag je vrij gepakt etc., om voor zijn eerste triatlon een goed wet-suite te kopen. Had ie het niet nodig.

In Aarschot is het eerste 12km naar het zwemwater fietsen. Heerlijk met zo’n weer.
Om 10:45 waren we al ter plekke. De start van Els was om 12:00.  Die van Eddy, Wim en ik om 13:00. We hadden dus nog de nodige tijd om een paar debutanten wat aanwijzingen te geven. Fiets aan de goede kant van de buis en dat soort tips. Ook hebben we een interessante uitleg gekregen van 2 wedstrijdleiders over de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië wat betreft de jurering. Die in Vlaanderen is veel strenger dan die in Wallonië.

Iedereen had een wisselplaats op het kurkdroge gras op een klein hoekje na. Daar lag een stuk blauw tapijt. En precies in het midden was de wisselplaats van Els. Geen idee hoe ze dat geregeld heeft.

Stip om 12:00 viel het startschot voor Els haar 750m zwemmen, 28km fietsen en 5 km lopen. Op de kant probeerden we te zien waar Els zwom. Met haar schoolslag en “rode”batmuts moest dat lukken. Helaas was haar badmuts geel zodat we ze pas zagen toen ze klaar was. Na een goede wissel verloor ik haar uit het oog. Na afloop was ze zeer tevreden over haar tijd onder de 2 uur.

Rang Nr Name License Club Category Rank Time Swim Swim Time T1 T1 Time Bike Bike Time Swimbike Swimbike Time T2 T2 Time Run Run TimeTotal
247 354 Els de Vries Foreign F50 5 00:21:24.41 248 00:02:36.88 234 01:02:20.12 252 01:26:21.42 253 00:02:24.13 213 00:30:54.08 223 01:59:39.64

 

 

 

Om 13:00 viel ons startschot voor de bijna 3 ronden zwemmen. In totaal 2050 meter.


In Aarschot zijn er veel zwemmers van mijn niveau zodat ik daar altijd in het gewoel terecht kom. Dat is pas over na de eerste boei, 300m. Daarna is er ruimte om ontspannen het zwemmen vol te maken. Ik voelde echter in de 2e ronde dat mijn hartslagmeter met een nieuw bandje begon af te zakken. Bij het terugduwen schoot de band los. Stukje op de rug, maar het lukte niet om het weer vast te krijgen. Tja, dan maar straks op het drogen het weer vasthaken.

Na een matige zwemtijd als eerste dat verdomde haakje weer vastmaken. Maar de ogen zijn niet meer zo goed zonder leesbril. Na ruim een minuut te liggen kloten lukte het toch om de band vast te maken. Zonder hartslagmeter verder gaan vond ik met de temperatuur van boven de 30 graden niet verantwoord. Wim kwam een paar minuten later uit het water. Hij had heerlijk gezwommen en klaar voor Almere wat het zwemmen betreft.
Eddy kwam net iets later uit het water. Hij had Wim nog in het zicht en kon op de fiets de achtervolging inzetten. Helaas ging het daar ergens mis. In het 1ste plaatselijke rondje werd hij en een aantal fietser in zijn buurt de verkeerde kant opgestuurd. Zijn eerste rondje was daardoor nog geen 6km tov de 16km voor een volledig rondje. Eddy had het snel door, maar kon het niet meer corrigeren. Hij besliste om de rest maar gewoon af te maken. Dan maar achteraf gediskwalificeerd worden dacht hij.

Ik was ondertussen ook bezig met de plaatselijke ronden fietsen. Het was voelbaar warm, en de beentjes verzuurde. Na 60 km was ik dan ook blij dat ik aan het lopen kon beginnen. Dankzij de 3 drank/spons posten per ronde van 5 km is dat goed te doen. Ondanks de hele hoge temperaturen. Bij het ingaan van de laatste ronde zag ik Wim in de finish-zone zitten. Hij had onze wijze raad opgevolgd en zijn lichaam niet nodeloos uitgeput. Chapo Wim.
In die laatste ronde achterhaalde ik Eddy. Hij had iets meer last van de warmte.

Na 3:53 kwam ik over de finish, op 3 minuten gevolgd door Eddy.

 
Rang Nr Name License Club Category Rank Time Swim Swim Time T1 T1 Time Bike Bike Time Swimbike Swimbike Time T2 T2 Time Run Run Time Swiml1 Swiml1 Time Swiml2 Swiml2 Time Swiml3 Swiml3 Time Bike T1 to Lap Bike T1 to Lap Time Bike L1 Bike L1 Time Bike L2 Bike L2 Time Bike L3 Bike L3 Time Run L1 Run L1 Time Run L2 Run L2 Time Run L3 Run L3 Time Run to Finish Run to Finish TimeTotal
95 216 Wijnen Rene Foreign M50 (Masters B) 6 00:42:04.93 107 00:02:23.90 159 01:50:14.90 112 02:34:43.73 110 00:02:03.14 139 01:17:07.50 95 00:11:39.74 88 00:15:02.38 112 00:15:22.79 111 00:19:52.99 133 00:29:47.63 118 00:29:50.72 99 00:30:43.55 109 00:24:59.10 105 00:25:11.48 83 00:26:18.67 104 00:00:38.24 77 03:53:54.38
105 133 Van Tulden Eddy Foreign M24 (Senioren) 56 00:52:15.31 192 00:02:03.15 128 01:37:04.32 24 02:31:22.79 96 00:02:20.36 160 01:22:44.94 125 00:13:44.43 177 00:18:43.96 194 00:19:46.90 201 00:21:03.40 173 00:09:11.05 1 00:32:55.65 166 00:33:54.21 166 00:25:56.03 127 00:28:36.19 134 00:27:26.64 121 00:00:46.07 146 03:56:28.10
DNF 203 Driessen Wim Foreign M50 (Masters B) 00:49:49.15 181 00:02:50.07 180 01:57:14.83 157 02:49:54.07 165 00:02:20.29 159 00:00:00.00 0.. 00:13:55.25 181 00:17:44.28 179 00:18:09.61 176 00:20:07.22 145 00:30:41.05 147 00:32:03.03 152 00:34:23.51 173 00:33:15.90 192 00:00:00.00 0 00:00:00.00 0 00:00:00.00 0 00:00:00.00

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Triatlon van Beesd

Verslag: Wim Breugelmans

Beautiful Beesd

Na een skon Nuenen was een beautiful Beesd aan de beurt en dat werd door Els al snel omgedoopt tot de Bjoetiehh in de Beesd. Maar wie was die Bjoetiehh?

Triatlon Beesd , een triatlon met geschiedenis die dit jaar al voor de 33ste keer georganiseerd werd. Ooit voor het eerst georganiseerd door een mislukte familiedorpsvoetbalclub waarvan de leden ergens iets in de krant hadden gelezen over een triatlon. Bij de eerste onofficiële versie stonden er 15 deelnemers aan de start en van die 15 waren er 9 van de familie van de Water. Niks gek dat uiteindelijk het hele podium uit van de Waters bestond. De toenmalige winnaar Josinus deed ook dit jaar weer mee!!.

Ook de Punderman deelnemers hadden zo hun geschiedenis achter de rug , Henri K was met zijn slechts 54 jaar de jongste van de club. Maar ondanks de leeftijd werd het geen reisje langs de Rijn, Rijn, Rijn maar naar de Linge. Het ophaalschema werd voortvarend uitgevoerd. Hoezo uitgebluste oudjes , iedereen stond trappelend te wachten tot het busje van Henri eindelijk kwam. En ja hoor het lukte weer om veel te vroeg te vertrekken..

Gelijk vanaf het vertrek hadden we Radio Lierop op staan. Henri deed nog wel een voorzichtige poging om een andere zender iets harder te zetten maar Radio Lierop paste dan gelijk ook haar volume aan, dus lieten we het maar zo.

In Beesd aangekomen vonden we al snel een parkeerplaatsje, verliep het inschrijven ook gladjes en waren we ruim een uur te vroeg bij het zwem/fiets parc ferme. Maar de omgeving is prachtig en het was dus helemaal geen straf om aan de kant van de Linge te wachten op de start.

Om 14:10 gingen en Henri en de Wimmen van start voor de kwart om 20 minuten later gevolgd te worden door Els die een achtste lang zat vond (en achteraf had ze helemaal gelijk) . Iedereen vond het weer fijn zwemmen in de Linge en begon vol goede moed aan het fietsonderdeel dat bestond uit een aanloop, 3 rondjes in de polder en een uitloop. Tijdens de aanloop kwamen we net voordat we door de poorten de heerlijkheid Mariënwaerdt verlieten, door een boomgraad met notenbomen.

Mijn gedachten gingen naar bijna 50 jaar terug, toen ik als kind met mijn vader hier noten stond te knuppelen en het deed mij denken aan het nooit opgeloste mysterie. Het was eind jaren 60 of begin jaren zeventig toen mijn vader en ik twee hele mooie noten zagen hangen, we pakten beiden een stok en gooiden die richting noten. We keken daarna in de boom en zagen geen noten meer hangen en keken op de grond en zagen ook geen noten liggen. Het mysterie is nooit opgelost maar als iemand van jullie de oplossing weet verdient een leuke beloning .

Hoewel we rondjes fietsten had niemand achteraf het idee dat het rondjes waren, want nooit had je het gevoel dat je echt wint mee of echt wind tegen had. Terwijl ik met mijn gedachten nog steeds bij het notenmysterie zat, kwam Wim mij op z’n nieuwe wielen voorbij zetten. Z’n oude (hele dure) wielen waren gesneuveld door een valpartij in Nuenen doordat hij met snelheden van een jonge god, maar de reactiesnelheid van een man op leeftijd, rondfietste. Maar Wim heeft, zo bleek , helemaal geen dure wielen nodig om hoge snelheden te ontwikkelen. Helaas Henri en Els tijdens het fietsen niet gezien maar achteraf begrepen dat ze lekker gefietst hadden.

Na het fietsen kwam het heen-en-weer loopparcours wat leuk is omdat je elkaar dan altijd wel een keer tegenkomt. Allereerst kom ik Els tegen die relaxed op weg is naar haar finish en er zit zo te zien nauwelijks sleet op. Het duurt het even, maar dan kom ik een eindje voor het keerpunt bij 2,5 km, Wim tegen. Ik schatte de achterstand op 300-400 meter, ik liep nog redelijk lekker en de wens werd de vader van de gedachte: “misschien kan ik ‘m nog inhalen”. Ben ik net het keerpunt van 2,5km voorbij zie ik daar Henri al aankomen, ik denk “hè hoe kan dat nou”. Heeft die Henri zoveel progressie gemaakt bij het fietsen of heeft tie een Martijntje gemaakt. Het eerste was het geval.

Bij het 5km keerpunt zie eerst Wim en vervolgens Henri , ziet er toch niet meer zo fris uit. Els staat inmiddels opgedroogd aan de kant en roept nog “kom op Wim je kunt ze nog inhalen”. Maar de vader van de gedachte is inmiddels ver te zoeken, het is ons moeder die roept, “stop toch jongen”. Na al mijn teamgenoten kom ik na 6km eindelijk ook mezelf tegen en gelijk daarna de man met de hamer (mooi nummer trouwens Hammer van Claw Boys Claw). Tijdens het fietsen was er al een klein mannetje dat al zei “je krijgt honger jongen” maar ik dacht “rot op mannetje met mijn extra energietankjes komt het goed”.

Nu na 6km leken ook die tanks leeg en ik was dan ook erg benieuwd hoe ik er na de finish uit zou zien. Dat gaf me nog een beetje moed maar de laatste 4km werden toch een ware martelgang, op zich had ik de benen nog wel maar telkens na 100m kwam die man weer.

Na bijna 2 uur en 3 kwartier (ouwerwetse tijden) kwam dan toch de finish in zicht, die ik even later moe maar niet voldaan passeerde. Andere Wim en Henri stonden over het hek gebogen nog na te hijgen, die hadden het ook niet makkelijk gehad en Els die was weer helemaal hersteld. Bedoelde Els met bjoetiehh toch zichzelf?. Als ik Wim en Henri zo zag, en hoe ik me zelf voelde moest dat wel zo zijn.

Na een moeizaam omkleden, zoeken van de plastic tas met zwemspullen en terugvinden van onze fiets hadden we wel een frietje verdient. Gelukkig was dat niet al te ver. Na een klein Chinees frietje was het tijd om weer richting de Peel te vertrekken.

We zaten goed en wel in de auto en gelijk hadden we weer de juiste golflengte voor Radio Lierop te pakken. Het was weer heel gezellig.

RADIO LIEROP – DE ZENDER DIE JE NIET UIT KUNT ZETTEN

Els 1:36:43
Wim 2:33:58
Henri 2:34:50
Wim 2:43:04