Categorie archief: Triatlon

Triatlon Brabant (Helmond)

Verslag van debutant Martijn van der Klis

De eerste keer

Ik kom het parc ferme binnen gelopen en zoek mijn plek voor mijn fiets. Ik zet deze neer en begin mijn schoenen te wisselen. Tussendoor eet ik 1 hap van een reep die ik eigenlijk met het fietsen mee had willen nemen, maar tijdens de wissel had ik besloten om in trisuit door te gaan. Teveel gedoe zo’n rits in een mijn fietsshirt. Dus na het fietsen van de 40km met alleen een bidon water voelt het goed om een hap binnen te krijgen.

Mijn hardloopschoenen zijn aan en ik ben er klaar voor. Ik ren naar de uitgang en na 10 meter bedenk ik dat ik geen helm nodig heb tijdens het rennen. Snel weer terug, hang mijn helm aan de fiets en ik begin met het loopparcours.

De eerste kilometer is het wennen aan die zwabberbenen. Ik bedenk bij mijzelf dat het toch tegenvalt dat lopen na het fietsen. Maar daarna gaat het beter en ren ik op een rustig tempo door.

Ik ga een hele triatlon doen in 2020, zeg ik tegen mijn familie en vrienden. Of ik weet wat dat inhoud? Ik weet de afstanden, maar echt begrijpen wat het inhoudt weet ik zeker niet.

Stap 1 was een fiets aanschaffen. Ik heb er geen verstand van dus loop bij Luke van Leeuwen binnen in Asten en vertel dat ik een Triatlon ga doen en een fiets nodig heb. Mijn ervaring? Op de fiets? Nul. Ik heb nog nooit op een racefiets gezeten. Na helemaal te zijn opgemeten gaat Luke op zoek naar de juiste fiets.

Op 30 april is de juiste fiets gekocht en kan mijn avontuur beginnen, voordat ik weg mag fietsen uit de winkel moet ik eerst nog even oefenen met het in en uitklikken van de schoenen.

Dankzij onze verbouwing van het huis blijft de mooie fiets nog langer dan een maand in de schuur staan. 16 juni 2019 is dan het eerste moment, het vaderdagscadeau, 2 uur fietsen. Heerlijk vind ik het.

Volgende stap: zwemmen. Na contact te hebben gehad met Rene over wanneer er zwemmen is, word de eerste keer zwemmen een maand later in de Diepsteeckel. Duikbril had ik nog niet dus die werd geleend en daarna gelijk aansluiten bij het zwemmen en we doen gelijk 100 banen voor mijn gevoel. De sfeer voelde gelijk goed bij deze club, een warm welkom. Helemaal na het traditionele ijs eten in Someren.

Na 2 of 3 keer zwemmen kwam het geniale idee om mee te doen met de Triatlon van Helmond. Lekker vlakbij huis, ideaal om mee te beginnen. Dan 1/8ste of 1/4de? Ik heb dat nog nooit gedaan, dus laat ik maar een kwart doen.

Een week voor de race een wetsuit en trisuit kunnen lenen en op de zondag ervoor uitgeprobeerd bij Berkendonk. Als voorbereiding een 1/8ste gedaan en afgesloten met de gedachte dat ik er klaar voor ben.

29 oktober 2019 was het dus zover, mijn eerste Triatlon. Na het afkijken bij Wim hoe ik de stickers op mijn fiets, helm en tas moet plakken, zie ik veel mensen met een mooie plastic bak rondlopen. Dat zag er best handig uit, helemaal toen ik bij mijn plek in het park ferme kwam en zag dat er een plas water was waar mijn spullen moeten liggen. Het kan niet allemaal mee zitten.

Gelukkig wel 2 vuilniszakken mee dus mijn spullen zijn tot en met de wissel in ieder geval droog gebleven.

Na mijn spullen klaar gelegd te hebben, een ronde gelopen om te kijken waar ik erin en uit moet bij het fietsen en rennen. Daarna heel even een moment genomen om te visualiseren hoe de wissel straks moet verlopen. Schoenen check, fiets check. Trisuit aan, wetsuit aan, bril en badmuts op, ik ben er klaar voor.

We staan met de Pundermannen bij elkaar en er word nog even een groepsfoto gemaakt en kort daarop beginnen de vrouwen aan de kwart. Op advies van Wim ga ik nog heel even inzwemmen en daarna staan we klaar voor de start. De toeter gaat en voor mij rennen de doorgewinterde triatleten het water in. Ik ga er achteraan en doe wat mij bij die ene les in Berkendonk is aangeleerd: Zolang mogelijk lopen en daarna dolfijnen door het water tot dat niet meer gaat en dan zwemmen. Heel lang zwemmen en hard. Tenminste voor mijn gevoel duurt het een eeuwigheid. Gelukkig kreeg ik van Wim 10 seconden voor de start het advies om afwasmiddel op mijn glazen te doen, dus als ik dat in mijn wetsuit bij me had, dan had ik dat zeker gedaan. Helaas beslagen glazen dus. Gelukkig niet teveel lopen dwalen door het water maar na 18:29 het water uitgekomen.

Snel naar mijn fiets gerend, helm op, schoenen aan en gaan. Door de aanmoediging van de clubgenoten langs de lijn leverde bij elke nieuwe ronde weer meer energie. Na de tweede ronde begon ik toch te balen van de beslissing om mijn shirt niet aan te doen bij de wissel. Niet vanwege mijn shirt maar vanwege de reep daarin. Maar het is zoals het is, doorfietsen en wanneer je klaar bent kan je eten zoveel je wil, hield ik mijzelf voor. Gelukkig zijn de weergoden ons goed gezind geweest en op een bui na en klein beetje tegenwind, viel dat gelukkig mee. De derde ronde. Mijn enige gedachte is ik ben over de helft. Blijf bewegen. Voor mijn gevoel heb ik elke ronde constant gereden en met een goed gevoel loop ik na de vierde ronde het park ferme binnen.

De trailrun rond het Berkendonk was uitdagend maar zeer mooi om te lopen, Het leek in de verste verte niet op de route die ik de week ervoor had gelopen en verkend, terwijl ik toch echt dacht dat ik toen de juiste route had. In een beheerst tempo heb ik de twee rondes uitgelopen en kwam ik over de finish.

Wat een fijn moment is dat.

Snel warme kleren aangedaan en nog heel even nagenoten bij de finish van deze mooie dag.

In de auto terug had ik maar 1 gedachte: op naar de hele

Lessons learned

Dat de Punderman een hele leuke vereniging is met fijne mensen

Dat de triatlon een fantastisch sport is

Vrijwilligers bij een Triatlon top zijn

Sneller leren fietsen

Toch maar eten op mijn fiets plakken de volgende keer

En vooral blijven genieten

Martijn

https://www.ed.nl/helmond/koud-water-en-eikeltjes-geen-spelbreker-bij-eerste-triathlon-brabant-in-helmond~aa442a47

http://www.triathlonbrabant.nl

Verslag XTERRA The Netherlands.

Triathlonvereniging De Punderman actief in XTERRA The Netherlands

Op zaterdag 14 september 2019 vond op Ameland XTERRA The Netherlands plaats waaraan vier leden van Triathlonvereniging De Punderman deelnamen. XTERRA is ’s werelds bekendste serie offroad triathlonwedstrijden die bekend staan om de uitdagende parcoursen waarbij de snelste atleten zich plaatsen voor de wereldkampioenschappen op het Hawaiiaanse eiland Maui.

De afvaardiging van De Punderman bestond niet geheel toevallig uit een groot gedeelte van de organisatie achter de nieuwe Cross Duatlon Asten die op 29 december van dit jaar plaats gaat vinden rondom Oostappenpark Prinsenmeer. Sanne van Paassen, Ton van Empel, Bastin van Alten en Rick Struik waren de atleten die naast het aangaan van de sportieve uitdaging, inspiratie op gingen doen voor het kersverse, sportieve evenement tussen de kerstdagen en de jaarwisseling. De Punderman liet zich van haar beste kant zien op het Waddeneiland. Struik kwam als eerste van de vereniging over de finish, in een niet onverdienstelijke eindtijd van 3:00:34. Van Alten volgde een kwartier later in 3:15:02 met kort daarachter Van Paassen in 3:18:43, waarbij de voormalig professioneel veldrijdster tweede werd in haar leeftijdscategorie. Ton van Empel finishte in 3:44:18 in deze zware wedstrijd door het mulle strandzand, over flinke duinkammen en bosgebied op het eiland.

De uitslagen van Ameland: https://www.athlinks.com/event/318952/results/Event/868005/Results

Mensen die op een laagdrempelige manier kennis willen maken met de crosswereld kunnen zich individueel of als duo of trio aanmelden voor Cross Duatlon Asten via www.crossduatlonasten.nl.

Triatlonwedstrijden 1 september


Teamwedstrijd.
Op zondag 1 september vond in Amersfoort de laatste competitiewedstrijd van het seizoen plaats. Het 4-tal van de Punderman wist uiteindelijk net buiten degradatie te blijven na 750 meter zwemmen in de Eem, 22 km fietsen en 5 km lopen in en om het centrum van Amersfoort. Bij dit soort wedstrijden tellen de tijden van de eerste 3 atleten en is nr 4 een verborgen reserve. Niels van Heugten vulde deze rol met verve in na een heel jaar afwezigheid en kan zich nu in alle rust gaan opmaken voor het naderende ouderschap. Een mooie afsluiter van de competitie-deelname met de uitnodiging om volgend seizoen weer aan te sluiten in de divisie Zuid. 

Tegelijkertijd nam Frank van de Velden deel aan de High Tech Campus in Eindhoven en voltooide deze kwart afstand net binnen de 2.40 uur, terwijl het lopen hem moeilijk afging. 

Ook deze zondag was Addy Raymakers actief namens de Punderman bij de Trial Run in Nijmegen waar hij op een zwaar parcours in Berg en Dal 14 kilometer met daarin 500 hoogtemeters volbracht in 1.35.33 uur. 
https://n70trail.nl/

Verder van huis over de grens in het Belgische Balen- Mol had Dirk van de Ven zijn jongens meegenomen naar de triatlon aldaar, die vanwege blauwalg in het kanaal werd omgezet in een run-bike-run. Dirk ging uiteindelijk voor de afstanden 5000 – 42 – 9,7 km terwijl zijn beide zonen de Punderman in de toekomst goed kunnen vertegenwoordigen na hun wedstrijd 0,6 – 10 – 2,5 km.

Al met al weer een Punderman-actief weekend!

Gelremen – 24 augustus 2019.

Verslag Wim Driessen.

De weg naar de hele triatlon…….of toch (nog) niet!!

8 september 2018, ik kom rond half 3 over de finish bij mijn 2-de achtereenvolgende halve triatlon van Almere en merk dat ik slechts 1 minuut sneller ben dan een jaar eerder en bovendien mijn streeftijd van net onder de 6 uur weer niet gehaald heb, 3 minuten te lang! En dat terwijl ik meende juist zoveel tijd te hebben gestoken in nuttige trainingen gedurende de aanloop ernaartoe, vooral door de vele looptrainingen met mijn maatje Wim op weg naar huis na het zwemmen in Berkendonk. En juist bij het lopen leverde ik weer teveel tijd in en kreeg ik bovendien veel ongemak aan mijn linkerbeen wat volgens de masseur aldaar kwam door mijn disbalans op deze discipline. Toen al!

Terwijl de weken erna vooral de vele complimenten en de feestvreugde door het volbrengen van de hele afstand door Michiel en Ton de aandacht vroegen ging ik me later toch afvragen hoe nu verder. Ik had immers met Wim Breugelmans al de afspraak gemaakt om in 2020 deel te nemen aan een hele triatlon omdat hij immers in dat jaar de gezegende leeftijd van 60 jaar zou bereiken en dus in een andere leeftijdsklasse beoordeeld zou worden en we dan bovendien een heel jaar extra hadden om ons op onze eigen manier zo goed mogelijk voor te bereiden op die grote uitdaging die toch eens moest geschiedden!

23 oktober 2018 brak er om 8.15 uur brand uit in de biggenstal waarin ik op dat moment aan het werk was. Omdat ik dit bedrijf in mijn eentje verzorg was er ook deze keer niemand anders aanwezig en werd ik door een enorme knal gewaarschuwd voor het gevaar dat al gaande was. Met de explosie viel ook alle voeding van elektriciteit weg en moest ik me in het donker zo snel mogelijk naar buiten veilig stellen. ( misschien werd hier wel de basis gelegd voor mijn snellere looptijden in de rest van het seizoen ) Het dak van 1 van de 2 stallen was al meteen in rook gehuld en het duurde dan ook niet lang of alles stond in lichterlaaie. De gealarmeerde brandweer en politie waren er in no time, maar redding van de 4000 dieren in deze stal was al meteen uitgesloten door de grote rookontwikkeling en de enorme vuurhitte. De prioriteit ging dan ook naar het redden van de linkse stal om deze dieren in elk geval in leven te kunnen houden, wat aan het einde van de dag ook gelukt was. Door het uitvallen van alle elektriciteit konden deze biggen ook niet langer hier gehuisvest blijven en dus werden de volgende dag alle nog levende dieren verkocht en lag het bedrijf leeg ter inspectie van brandweer, politie en verzekering en alle bureaucratie die nog zou volgen! En was ik mijn dagelijkse invulling aan passie kwijt!!

Even eerder had Emilie aangekondigd een core-training te willen gaan verzorgen van 20 weken lang, voorafgaand aan de reguliere zwemtraining op donderdagavond. Dit was kaasje voor mij om mijn disbalans te verbeteren en zo volgde ik maandenlang met veel genoegen de aanwijzingen van Emilie en meende er al snel resultaat mee te boeken. Daar kwam nog het voordeel bij dat ik me samen met Hetty was gaan voorbereiden voor de halve marathon in Sint Antonis die in maart 2019 gelopen zou gaan worden. Dit al ter voorbereiding van die hele triatlon van 2020. Ik wilde er nl. zeker van zijn dat het looponderdeel geen lijdensweg zou worden en had aan Hetty een geweldige haas die mijn motor steeds meer inhoud gaf. Omdat ik al enige tijd op halve kracht werkzaam was op het basisbedrijf van mijn baas en het geluk had dat Hetty af en toe inschikte kon ik mijn trainingen steeds verder uitbreiden om uiteindelijk prima in vorm te zijn voor de halve.

17 maart 2019 stond de halve marathon van Sint Antonis op het programma waaraan we oorspronkelijk met z´n vijven zouden deelnemen. Echter, Jos Meeuws en Wim Breugelmans werden door blessures verrast en haakten af. Harold had voor zijn eigen voorbereiding veel te weinig kunnen trainen maar liet zijn karakter spreken en liep de afstand in zijn eigen tempo netjes uit. Hetty en ik bleven zoals afgesproken samen lopen en noteerden een nette eindtijd van ruim 1.50. Ik was vooral blij en verheugd dat dit vrij soepel was gegaan terwijl voor Hetty de laatste kilometers zwaar waren maar hierbij ook haar wilskracht weer uitkomst bood en zij vanaf nu weer alle tijd in haar werk kon steken.

Dat werk, en vooral de voldoening daaruit, miste ik al enige tijd en nu de focus van de halve marathon voorbij was merkten mijn vrouw en kinderen steeds vaker de onrust in mij op omdat ik mijn ei niet kwijt kon. Het werk op het basisbedrijf bestond immers vooral uit het inlopen van achterstallig onderhoud en het invullen van de verlofdagen van de 5 werknemers aldaar waarbij ik geen initiatieven kon ontplooien. Ik kon lanterfantend mijn werk doen terwijl het voor mij juist altijd een uitdaging was om werk van 7 uur in 5 uur klaar te krijgen, wat meestal met een strikte voorbereiding ook wel lukte. Ik hield elke dag energie over en wist daar niet altijd even goed mee om te gaan, en dus ging ik steeds vaker bijna uit verveling de deur uit om een loop- of fietstraining te doen. Zo kon ik op mijn verjaardag zomaar een 2 uur durende bostraining afwerken, hemels gewoon! Hetty was al afgehaakt en mijn andere maatje Wim worstelde met een goeie balans tussen werk en vrije tijd. En dus moest ik er alleen voor gaan.

4 juni 2019 gingen we zoals gewoonlijk op dinsdagavond ter voorbereiding van het nieuwe seizoen met verschillende mensen zwemmen in Berkendonk en kwam het gesprek na afloop op het onderwerp welke wedstrijden we allemaal nog in petto hadden. Toen ik vertelde van mijn planning om dit jaar nog een hele marathon te doen in oktober om daarna in 2020 een hele triatlon te kiezen maakte Eddy de opmerking waarom ik niet nu al voor die hele triatlon zou gaan. Ik had voorlopig immers nog tijd over, was goed in conditie, was met mijn marathonschema al een heel eind op weg en moest maar afwachten of en wie er volgend jaar dezelfde keuze zou maken. Eenmaal thuis gekomen heb ik met Rian dat voorstel besproken en waren we er samen snel uit dat dat zo´n gek idee niet was. Rian was allang blij dat iets mijn onrust zou beteugelen! We kropen samen achter de laptop om ter bekijken welke wedstrijd in dit plaatje paste en kwamen direct uit bij de Gelremen op 24 augustus. Een jonge hele triatlon in de omgeving van Arnhem en Nijmegen die bovendien nog goed betaalbaar was en met maximaal 200 deelnemers niet al te massaal zou zijn. En met enkel bondgenoten die ook voor de hele afstand gingen. Dus geen gedoe met inmenging van een veel snellere groep van de halve afstand, zoals Ton dat in Almere als zo vervelend had ervaren.

16 juni stond de kwart triatlon van Rosmalen op de kalender die nu met een andere intentie beleefd zou gaan worden. Alles zou vanaf nu immers in het teken moeten staan van de voorbereiding voor de Gelremen. Daarom nam ik deze wedstrijd de gelegenheid om een tip van Rene Wijnen in de praktijk te brengen, nl in het water de eerste 100 meter hard weg te zwemmen van iedereen om dan op je eigen tempo in alle rust verder te zwemmen. Dat heb ik geweten! Na 100 meter zwoegen en ploeteren om in ademnood mijn positie te beoordelen bleek ik tussen talloze armen en benen klem te zitten en kwam de eerstvolgende 100 meter niet meer in mijn slag en zag links van me Harold in eenzelfde situatie gevangen zitten.( dezelfde badmeester? ) Conclusie, een zwemtijd die 2 minuten langzamer was dan normaliter. En dus maar weer gewoon je plekje kennen en netjes achter aansluiten!

30 juni deden we met een grote groep in Nuenen mee en hierbij wilde ik de overgang fietsen-lopen speciale aandacht schenken om zo fris mogelijk het laatste onderdeel te volbrengen. Maar getriggerd door het snelle fietsen van mijn collega´s ( met name Henri Koolen ) liet ik me toch weer verleiden ook hierin voluit te gaan en voelde ik bij het lopen al meteen pijn in mijn linkerheup waar ik al enkele dagen langer last van had. Een kwetsure die me lange tijd geleden als inwoner van het Limburgse Grashoek al een tijdje aan de kant hield. Zeer waarschijnlijk ook nu weer door overbelasting vanwege de vele trainingen die ik elke week deed. Ik voltooide de wedstrijd met voelbare pijn maar maakte meteen met Henri een gericht plan van aanpak om die vervelende blessure te laten genezen. En na 2 weken volledige looprust en verschillende heupgerichte massages kon ik mijn trainingsschema weer vervolgen. ( ik heb me trouwens altijd afzijdig gehouden van mannen die aan mijn kont zaten want ben niet van dattum maar ik kan eenieder Henri aanraden )

18 juli kon ik weer opgelucht adem halen nu mijn oorspronkelijke werk weer hervat kon worden op de plek waar 9 maanden eerder de brand alle activiteiten had stil gelegd. Alle hernieuwde vergunningen waren verleend en de gespaarde stal kon alvast herbevolkt worden terwijl de vernielde stal opnieuw opgebouwd ging worden. Ook het loopschema had ik weer opgepikt en de voorlopig langste duurloop stond op maandag 22 juli op het programma. Een afstand van 26 km zou in 3 uur voltooid moeten worden en zou mij tot aan het MMC in Veldhoven brengen vanwaar ik dan met Rian mee naar huis zou rijden. Echter, na 13 km kreeg ik opnieuw flink last van mijn linkerheup en ben toen meteen de overige 13 km in looppas overgeschakeld. Helaas bleek de volgende dag uit de verdikking van de heup dat een slijmbeursontsteking was opgespeeld zoals ook de huisarts de volgende dag bevestigde. Opnieuw voorgeschreven rust terwijl Jabbeke 4 augustus op mij wachtte en 3 weken later bij de Gelremen de ultieme krachtproef zou volgen.

Op 29 juli bracht ik vanwege de aanhoudende heupklachten een bezoek aan fysiotherapeute Maaike van Oort in Deurne, zelf lange afstand triatlete, die mij nog 1 week rust adviseerde om dan in Jabbeke weer voorzichtig met lopen te gaan beginnen en dit vervolgens uit te breiden naar 15 km om op 12 augustus terug te komen en dan samen te bezien wat de gevolgen hiervan zouden zijn.

Jabbeke zelf ging vlekkeloos maar de dagen erna bleef de heup irriteren en dus werd uiteindelijk ter oordeel geveld dat deelname aan de hele voorlopig niet verstandig zou zijn. Ze vertelde ook dat mijn huidige loopwijze totaal ongeschikt was om lange afstanden te lopen en dat vervolgbezoek aan de podotherapeut een must was, maar dat de blessure duidelijk ontstaan was omdat ik domweg letterlijk veel te hard van stapel was gelopen tijdens de overmatige trainingen van de laatste maanden.

“ Zijn we er toch weer ingetuind “ , zou Herman Kuiphof gezegd hebben.

Hopelijk kan ik volgend jaar anders berichten.

Zondag 4 augustus, Triatlon Jabbeke 111

Verslag Wim Driessen.

Als variant op de ons bekende achtste, kwart, halve of hele triatlon is in België de 111 al enige jaren ingeburgerd. 111 staat dan voor 1 km zwemmen, 100 km fietsen en 10 km lopen. Vooral voor de fietsliefhebbers dus een mooie uitdaging. Daarom boekte ik al vroeg in het jaar een huisje in die omgeving om aldaar met Rian een 5-daags verblijf van te maken. Jabbeke ligt niet ver van het strand dus vertier zou er zeker wel zijn. We hadden van te voren mooi de tijd om het fietsparcours te verkennen en ook de camping Klein Strand waar het parc fermé werd opgesteld en waar gezwommen en gelopen zou worden. Alles mooi compact opgesteld en een loopparcours dat deed denken aan de wedstrijd in Rosmalen; grotendeels onverhard over sintels en zandpaden. Vooral dit laatste paste mij op dit moment uitstekend nu ik nog revaliderend was van een vervelende heupblessure en al het advies had gekregen om het looponderdeel niet mee te doen. Was ik tot vóór de wedstrijd nog van plan om hier gehoor aan te geven, bij het zien van dit parcours gaf ik mezelf het voordeel van de twijfel en zou op de dag zelf kijken hoe of wat.

De wedstrijddag begon met stralend weer en vanwege het opgewarmde water mocht er niet met wetsuit gezwommen worden. Om half 2 startte de groep vrouwen voor deze afstand en om 2 uur mochten wij jacht op hen gaan maken, totaal 270 atleten. Het zwemmen ging in 2 rondjes met tussenin een kleine kluunpartij op het strand tot vermaak van de vele toeschouwers. Middels matten vanaf het strand tot aan het parc fermé moesten we een lange weg naar de fiets maken maar konden vervolgens helemaal los op het fietsparcours van 20 km. Een geweldige ronde met veel technische bochten, stroken kasseien en 1 flinke heuvel welke we dus 5 keer moesten slechten. Vooral de diversiteit aan landbouwgewassen rondom deze B-wegen wekten mijn aandacht. Veldbonen, aubergines, mais, voederwortelen, suikerbieten en erg veel graanvelden waarop de combines actief waren en het stro meteen werd geperst terwijl even verderop de aardappelrooier zijn dienst deed op allemaal kleine perceeltjes door natuurlijke vegetatie omheind. Een beeld dat ik nog herken uit mijn jeugd voor de vele ruilverkavelingen in de jaren 70 ( ja, oud he ). Een mooie afleiding om elke ronde te zien hoever ze waren gevorderd terwijl ik vrij makkelijk mijn rondjes kon maken. Terwijl ik het laatste rondje iets gas terug nam om enigszins fris aan het looponderdeel te kunnen beginnen wist ik het fietsonderdeel toch vlot binnen de 3 uur te voltooien. Ik nam me voor om in elk geval 1 rondje van 2,5 km te gaan lopen om te bezien hoe mijn heup zich zou houden. Na een snelle wissel ( ik begin het eindelijk te leren ) ging het lopen goed van start. Zonder enig idee te hebben van de snelheid begon ik op gevoel met een uiterst zuinige inspanning en luisterde aandachtig naar eventuele lichaamstekenen die ongemak zouden aangeven. Maar dit bleef uit en vanaf ronde 2 liep ik al kletsend met een jonge Belg van 25 mee die hier vandaag zijn allereerste triatlon deed en zich tijdens het fietsen helemaal over de rooie had gereden. Ik amuseerde me zelfs met zijn ongemak en samen maakten we de 10 km af. Na 4.18.06 kwam ik over de finish bij een van mijn allermooiste wedstrijden ooit. Jabbeke 2020 here i come!

Uitslag;

408 Wim Driessen M50 00.24.11 00.03.55 02.53.02 00.01.00 00.55.56 4.18.06

( fietsrondes 00.34.57 00.34.00 00.33.49 00.34.10 00.36.05 )

http://results.myvtdl.be/indiv?event=1416&pid=408